رازینه

قالوا لی أنا مَحمومٌ ، فَقُلتُ لَهُم [أنتِ ] الّتی کُنتِ فی حُمّائی سَبَبا

بهم گفتند تب کرده ام ، گفتم حبیبه ی من سبب تب من است!!!

                                                            قصه وفـــا

تو را چشیدم و شیرین تر از وفـــــا بودی                             تو ای عزیز که بودی مگر خـــــدا بودی؟

سری به کوچه زدم روشن از ظهور تو بود                              سری به خانه زدم خرم از حضور تو بود

به آفتاب شــــــــــدم سایه ی تو آنجا بود                              به هر کتـــــاب شدم آیه ی تو آنجا بود

دلم گرفت و به گلخانه ی وفــای تو رفت                                زغم برآمد و آهسته از قفای تو رفـت

_{قسم به دوست که تا دیده ام تورا دیدست               زچشم های من این چشمه ها تراویدست}

چه در تلاوت قرآن چه در ترانه ی چنــــگ                               چه در لطافت باران چه در صلابت سنگ

تو عاشقانه مرا زار زار بوسیـــــــــــــدی                               مــــــــــرا به شیوه  ی ابر بهار بوسیدی

مگر هنوز زحافظ حوالتی با مــــــــــاست                              که قصه من و تـــــو احتیاج واستغناست

روم به روم که شوق از نیاز حاصل نیست                               میان عاشق ومعشوق هیچ حایل نیست

به آشیانه ی یاران شبانه می آیــــــــــی                               تو ای چراغ چــــــــــرا  غائبانه می آیی ؟

مکُش به تیر زهر،فراقم به تیر قهر مـدوز                               مرا بسوز ولی با نگــــــــاه خویش بسوز

شعر : ع - س

دستورانی ـــ حــــــامد