رازینه

حکایت غریبی ست ...

در باغ این حکایت جز یاس نمی روید اینجا بنفشه ها ازفراق تو در اضطرابند، دیــــدار تو دل را به عرصه ی عشق بازی می کشاند و این حکایت عاشقیِ دل است،

در گلـــــزار خرامیدن را سرو از قامت بلند تو آموخت و جـــــامه دریدن را غنچه از من ، همیشه در فراق تو اشک چشمانم مرهمی ست به این دل سوخته :

تهمت آسودگی بر دیده عاشق خطاست  ـــ  خانه ای کز خود برآرد آب جای خواب نیست

اگر نگاهت نمی کنم خیال نکنی نمی خواهمـــت! [این همه اشتیاق و آن هیچ نگاه ] ،  مـن از مستیِ شـــراره های نگاهم می ترسم و گرنه :

من به پایت نقد جان بی گفتگو خواهم فشاند.

قالوا لی أنا مَحمومٌ ، فَقُلتُ لَهُم [أنتِ ] الّتی کُنتِ فی حُمّائی سَبَبا

بهم گفتند تب کرده ام ، گفتم حبیبه ی من سبب تب من است!!!

                                                            قصه وفـــا

تو را چشیدم و شیرین تر از وفـــــا بودی                             تو ای عزیز که بودی مگر خـــــدا بودی؟

سری به کوچه زدم روشن از ظهور تو بود                              سری به خانه زدم خرم از حضور تو بود

به آفتاب شــــــــــدم سایه ی تو آنجا بود                              به هر کتـــــاب شدم آیه ی تو آنجا بود

دلم گرفت و به گلخانه ی وفــای تو رفت                                زغم برآمد و آهسته از قفای تو رفـت

_{قسم به دوست که تا دیده ام تورا دیدست               زچشم های من این چشمه ها تراویدست}

چه در تلاوت قرآن چه در ترانه ی چنــــگ                               چه در لطافت باران چه در صلابت سنگ

تو عاشقانه مرا زار زار بوسیـــــــــــــدی                               مــــــــــرا به شیوه  ی ابر بهار بوسیدی

مگر هنوز زحافظ حوالتی با مــــــــــاست                              که قصه من و تـــــو احتیاج واستغناست

روم به روم که شوق از نیاز حاصل نیست                               میان عاشق ومعشوق هیچ حایل نیست

به آشیانه ی یاران شبانه می آیــــــــــی                               تو ای چراغ چــــــــــرا  غائبانه می آیی ؟

مکُش به تیر زهر،فراقم به تیر قهر مـدوز                               مرا بسوز ولی با نگــــــــاه خویش بسوز

شعر : ع - س

دستورانی ـــ حــــــامد

کاش می دانست که : منِ آزرده دل را کس گره از کار نگشاید!

و این بس عجب مدار ،روز فراق را که نهد در شمار عمر ؟ که گفت عمر ما کوتاه است ؟ عمر ما هزار و یک حجله به بلندای یلدا دارد! شکوه او مرا چنین به شِکوِه وا داشت:

که مانده ام تنها به جرم شیدایی ، و خسته ام نیز از خزان تنهایی ،بهار عمر من چرا نمی آیی ؛ ومن از صبوریت در شگفتم ؛ای خوبترین و ای شکوه دریا : آرزونامه های مرا که یک یک پر می دهم به دانه ای در دام انداز آنگاه جمله ای چند برآن بیفزا  تابدانم تو نیز ...

دیگر شِکوِه نمی کنم مگر نه اینکه درد عاشقی درد نیست ،

عاشق اگر بیند ستم کی شکوه از یارش کند             بلبل نمی رنجد زگل هر چند آزارش کند

و غمگنامه ترین فریاد عاشقان جشن وصال !